بخش ۵۷

نصیحتی کنمت باده نوش و خوش می باش مباش در پی دنیا و دل منه به وفاش در جواب او چو نان گرم میسر شود به قلیه تراش برون رود ز سر من هوای کاسه آش برای هیمه کشیدن میان ببندم چست در آن زمان که پزد مطبخی برنج به ماش چو نان میده و بریان به دست برناید برو به کاسه اکرا بساز ای قلاش برنج و ماش بود نعمتی حکیم اما چه خوش بود که به یاد آید آن زمان از ماش مقدرست چو ای دل نصیبه هر کس غم جهان چه خوری لوت می خور و خوش باش چو هست طلعت پالوده نازک و رعنا به سرخ و زرد چه آراش می کنی نقاش برای صدقه در آن دم که می پزند برنج دهند جمله به صوفی مستمند ای کاش