شمارهٔ ۱۲

سوزنیم مرد باندام ر شاعر پخته سخن خام ر مرهمه را شاه شش اندام سر هست مرا شاه شش اندام ر روز و شب اندر طلب کاف ن آخته دارم چو سر لام ر مردی مصلح بدم و نیکنام کرد مرا مفسد و بدنام ر بودم در خورد هزار آفرین کرد مرا از در دشنام ر کرد بکابین زن و فرزند و باز گردن من در گرو وام ر از همه پیران زمانه منم خار صفت رومه گلفام ر با همه بیمایگی افراختم چون علم غیبت بر بام ر پنجه و شش سال ز شلوار من برد بهر کوی بپیغام ر هر که بیاید بر من میهمان شام خورد ر و پس از شام ر بزم مرا یابد مهمان من اول جام می و انجام ر چون سگ دیوانه گزیده در آب صورت سگ بیند در جام ر خشت بود بالین بستر حصیر خادمک ترک دلارام ر آیی مهمان که منم میزبان دیو می آشام گه آشام ر خانه بابرام برم تاز را تا بخورانمش بابرام ر