شمارهٔ ۱ - باده پیش آر

ساقیا پیش آر باز آن آب آتش فام را جام گردان کن ببر غم های بی انجام را زآنکه ایام نشاط و عشرت و شادی شده است بد بود بیهوده ضایع کردن این ایام را مجلسی درساز در بستان و هر سویی نشان لعبتان گلرخ و حوران سیم اندام را باده پیش آور که هنگام است اینک باده را هیچگون روی محابا نیست این هنگام را خام طبع است آنکه می گوید بچنگ و کف نگیر زلفکان خم خم و جام نبید خام را مجلس عیش و طرب برساز و چون برساختی پیش خوان آن مطرب مه روی طوبیٖ نام را هر کجا طوبیٖ بود آنجا بود خلد برین نزد ما پیغمبر آورده است این پیغام را