شمارهٔ ۷۳ - در مدح نظام الدین

در ضمیرم بدی هوای امیر وانکه باشم ثنا سرای وزیر نشد اندیشه ضمیرم کم خواجه را یافتم وزیر و امیر بوزارت نشسته خوشدل و شاد وز امارت نگشته عزل پذیر شاه میران نظام دولت و دین عالم عادل کریم کبیر آنکه خورشید عدل و فضل ویست نور گسترده بر کبیر و صغیر در نیاید بچشم همت او ملک و ملک جهان قلیل و کثیر رأی و تدبیر ملک آرایش نبود جز موافق تقدیر آیت فضل و رحمتت از حق که بجز حق نداندش تفسیر دیده ملک و ملک دارانرا دارد از تیره دل دوات قریر صورت عقل را بدارالملک بصریر قلم کند تصویر از وزیران مشرق و مغرب بصریر قلم گرفت سریر خط او پیش دیده اکمه گر بداری شود بدیهه بصیر بجز انصاف و عدل شفقت و رحم فکرتی در نیایدش بضمیر عدل او ناخن ستم از گوش برکشد همچو موی راز خمیر در جهان با کف عطاده او همچو سیمرغ و کیمیاست فقیر در سرای وزارتش کم و بیش کیمیا در نگنجد و تزویر همچو مظلوم باشد از ظالم ظلم از دست عدل او بنفیر هرکه بیند خیال او در خواب باشدش فر و فرخی تعبیر وان کز او هیچ برنگیرد چشم چه بود هم برین نسق میگیر نظرش نور دیده افزاید زانکه صدریست بی عدیل و نظیر ای نظیر تو جز تو نی بجهان بجوانی بخت و دولت پیر سوزنی پیر گشت و در پیری گشت در خدمت تو با تقصیر گر تغیرپذیر شد سخنش نپذیرد عقیدتش تغییر تا سپهر سریع دورانراست سیر شمس مضی ء و بدر منیر تا دم صور از آفت ایام ملکت حافظ و معین و نصیر شمس و بدر بقات را بادا جاودان بر سپهر جاه مسیر