شمارهٔ ۱۸۲ - در مدح وزیر صدر جهان

ای صاحبی که صاحب صاحبقران تویی وندر جهان کسی بهست از جهان تویی صدری کز او نبازد خلق جهان تویی بدری که او بنازد بر آسمان تویی اندر بر سعادت و اقبال دل تویی وندر تن مروت و انصاف جان تویی مر در و گوهر شرف و احترام را امروز در حقیقت دریا و کان تویی همنام خویش را ز ره داد بی شکی هم راز وهم طریقت و هم رسم و سان تویی از دین پاک و سیرت نیکو و خلق خوب بنیاد خیر صلاح و امان تویی در محفل سران و بزرگان روزگار صدری که نام صدری زیبد بدان تویی ملک دو پادشا چو دو بستان بفر تست یک سر و سایه دار بدو بوستان تویی دارد خلایق از رمه بی شبان نشان تیمار دار این رمه بی شبان تویی نام و نشان داد ندادند بی تو کس امروز داد ورز ز نام و نشان تویی بر هیچ خلق فتنه نینگخته است دهر باشد بر او دست که فتنه نشان تویی از جود بی نهایت و از فضل بی قیاس رشک روان حاتم و نوشین روان تویی از فتنه آسمان بزمین برزدی اگر معلومشان نبودی کاندر میان تویی محبوب هر دلی تویی اندر میان خاک مذکور این سبب را بر هر زبان تویی فرزندوار خلق جهانرا بپروری گویی که خلق را پدر مهربان تویی اقبال و بخت و دولت باشند همنشین آنرا که همنشین بشراب و بخوان تویی وآنرا که تو شدی بنمک میهمان همی هم مرو بجاه و شرف میزبان تویی والا جلال دین شرف اهل بیت را هم میزبان فرخ و هم میهمان تویی دل شادمانه دار و نشاط و طرب گزین کاندر خور نشاط و دل شادمان تویی بادا بنیک بختی جاوید زندگیت کز نام نیک زنده تا جاودان تویی