شمارهٔ ۱۶ - گویم نمرده‌ام

ایزد چو مرده خواند مر آن را که مرد نیست من نیز خویشتن را مرده شمرده ام از اعتقاد پاک وز ایمان پر خلل بر مرگ دل نهاده ام و دین سپرده ام دشمن به دوستان خبر افکند مرگ من این چند گه که زحمت ایشان نبرده ام آگاه باد دشمن من زان که من هنوز دم سخت و سرخ روی و قوی ناک گرده ام در مجلس جمال نکسبه نشسته خوش با پنج شش حریف و خوشم نه فسرده ام اندر بزرگ داشت من آن مهتر بزرگ با مهتران زیرک بیننده خرده ام بس باده لطیف مروق چشیده ام بس شاهد ظریف نکورو فشرده ام چون ره گشاده گشت نخواهم خط همه با خویشتن سپارم و گویم نمرده ام