شمارهٔ ۲۹ - میزبانی

به میزبانی نزدیک آن جگر بندم نوید دادم و آوازه ای درافکندم حرام خواهد بودن کنون نوید مرا هنوز ساختنی مانده کارکی چندم خدو وایه و ایر چو سنگ و جامه خواب شداست ساخته باقی بر او چه پیوندم بتنگدستی به زین کجا توانم ساخت مگر بسازد تدبیر این خداوندم چه مایه ابله و دیوانه غرزنم که چنین بتنگدستی دل در فضول می بندم چو من بدیوی و دیوانگی یگانه بوم خرد بنزد من آید ازو نه بپسندم ز حال من چو خداوندگار میداند که نیک مفلس و قلاش پیشه و رندم ز میزبانی من ساخته کند پنجی وگر نه چاره خود را زخود فرو بندم بپنج چیز بر او صلح کردم و نخوهم تکلف ششمین گر دهد بسوگندم ز نان و گوشت و سیکی و هم ز مطرب و ثقل زیادتی نخوهم ور خوهم خردمندم