شمارهٔ ۳۰ - نجم کلاهدوز

غلام طلعت نجم کلاهدوز منم حکیم ابله و پیر جوان سپوز منم جهان جدم و هستم جهان فروز به هزل مرا ببین که جهان جان فروز منم بلند و روشن چو نان به نور خاطر خویش ز عشق نجم چو خورشید نیمروز منم به یاد نجم کلهدوز هر شبی تا روز زننده جلق به صابون نیمکوه منم عشق ابروی چون قوس و مشکبو مویش چو زه بخف و خراشید رو چو نور منم بدین صفت که منم کور رومه سوز همی گمان برم که مگر کور رومه سوز منم تو با حیل ز بخارا جوال و ژنده خویش به من فرست که آن را جوالدوز منم ز من محمد بافنده را سلام رسان که دوستیش به فام است و فام دوز منم کشید قامت و مکروی و مشکبوی وی است خمیده قامت و جماح و گنده یوز منم