شمارهٔ ۱۹ - شهاب الدین مؤید

شهاب دین موید که بر سپهر هنر بنور خاطری از آفتاب و از مه بیش بآفتاب و به مه آن کند طبیعت تو که آفتاب بخوامیش و ماهتاب بخویش عطارد از تو برد بر فلک بغیرت و رشک چو خاطر تو شود تیز کام و نظم اندیش بنوک خامه و زنبور خانه خاطر گهی چشانی نوش و گهی خوزانی نیش چو دستخط خطابخش تو بزیبایی کدام جعد مسلسل کدام زلف نخیش توانگری بکمال از نصاب فضل و هنر توانگران هنرپیشه پیش تو درویش بمن که سوزنیم گرچه کم نیم از سیر بفضل بر نظری کن بچشم همت خویش ضرورتستکه بیگانه خویش خواهم کرد بدینطریق که بیگانه میپرستم و خویش سروش دادم تلقین که خواهم از تو عطا سروش اگر نبدی کان سور بود سریش ز حال و کار پریشان خود بمجلس تو گشاده کردم سرو گشاده شد سر ریش بجود و فضل تو از دیگران ستوده تری چنانکه جود ز بخل و چنانکه دین از کیش ز کیش کدیه کشیدم سهام و بر تو گشاد هدف ز جود تو خواهد یکی مصحف کیش