Madımak

Şairleri var insanların, Eskimiş şarabıyla sarhoş ötelerin. Frenk yosmalarıyla gerdeğe girer mısralarında... Şairleri var Madımak, Bir yaban mavisi boz bulanık gözlerinde Gözlerimi unutmuş. Toprak kaderinde Anadolum. Sancılı yollar uzanır gecelerde, Geceler içinde, kağnılar gıcır gıcır... Kezbanım tandır başında... Eminem, oyalı yazmalar içinde Unutulmuş. Ya sen Madımak ya sen! Eksoz dumanı görmemiş, Tozlu yolların çocuğusun... Bu toprağın kaderisin sen. Senin gözlerin, Ekili tarlalar üstünde bir parça bulut, Bir damla su.;. Senin ellerin Madımak Vatan dolusu. Bütün kayguları kodum bir yana Sana geldim. Yağmurlar sonunda yaprakların Diri yeşilini getirdim sana.. Bütün çiçeklerini getirdim mevsimlerin Beni getirdim. Türkülerin peşine takıldım geldim sana, Seni söyleyen türkülerin Madımak. Ben..bu türkülerde yitirdim beni, Sana geldim. Halılar dokunur adına, ilmek ilmek Göz nuru çözülmüş tezgahlarda… Kilimler dokunur Madımak.. Halaylar çekilir meydanlarda yiğitçe, Helvalar çekilir kış geceleri tel tel. Sana geldim, Çevresi dal dal nakışlım benim. Sana geldim sana, "4 EYLÜL" bakışlım benim.