İbre Yaşamda

yalnızdım kentlerin en güzel kızı İstanbul beni öpmüştü okşamıştı da duygudan saçlarımı gökten ay kalem indi şiirler döküldü gök kubbe yürekten akasyalar mor beyaz açtı en güzel şarkı aralarında kaldı gönlüm ten esmeramber idi bozbulanık bir de pis lakin mis kokulu med-cezirler yaşadı çiçek açmamışlar meyve verdi ağıtlar olmadan hevesli girdi duygunun ölüleri toprağa hazanım ey yürek sula kendini Ney ile oynat yılanı deliğinde damıt acının şarabını kendinden bir parça aşk eyle daha yaşanacaklar var dirilip dirilipte yüzlerce kez ölümüne hazanım ey yürek toprağa girmedi henüz ibre