Kırklanmış Hayat

Diş bilediğin her düşman bir dost kadar bilge Kalbine sor istersen Tıkanıp kaldığın yokuşlardan al yanıtı Saatler on beş yıl öncesinden daha hızlı geçiyor İbne ibre, sokulası akrep, don kişotsuz yelkovan Hizaya sokulan bir karınca bölüğüydü ömrümüz Yarısı çukurda kaldı masalların Eksilmeyen bir yıldızlar kaldı Hangisi el sallayıp gittiyse yedeği hemen dolu yerine Bir hileydi ama Tam da birinci giderken ayağının takılıp kıç üstü oturması o cengâverin İster ‘tavşan taktiği’ deyin buna İster harcayın gitsin sıradakini Kalbin mi karışık sadece Bunca beton dökülüp üstüne Bir de fiyakalı ithafla süslenmişken geçmişin? Belki en iyisi unutup susmak her şeyi Kırklanmış hayata vardın mı vardın Artık senden evliyası yok bu hikâyede Bu hikâyede senden hergelesi de yok: Zavallı saatler kime sevgili olduğunu bir bilse Ah be kopilim, sırıta sırıta sırat’ı mı buldun tam