Zula

Çocukluğumun avuçları arasındayken düşlerim ve daha büyümemişken annemin dizindeki çocuk yüreğim, nerden bilebilirdi ruhuna adını bir muska gibi takacağını. Oyunlara tutsak küçük yüreğime hangi arada nasılda sığdırıyordun kendini. Gölgesizliğinde barındırdığın zifiri sevdanın, hangi vakit esiri oldu yüreğim. Yıllar seni biriktirirken bana, kirpiklerime tutunamayan hayat kayıplarımı mı dökecekti didarıma. Aslı yalan gülüşlerimin katili olmak için mi geldin bana. baş kaldıran isyankar ruhum, intihara eğilimli bir şizofren gibi battı sevdasızlığına. ızdıraplı bir feryadın ahengine adadım ömrümü. Yaşamın köşe başlarında sen dolanırken ayaklarıma ve kentsizliğin kıyılarında ağlayan annemin küçük kızı kesiliyorken ansızın yüreğim, içine kapanan düşlerde küflenmiş ceset kesiliyor gözlerim. Bilir misin; her insan geçerken sevdanın içinden her kalem bir kelam kesilirmiş sevgiliye. Sen geçerken benim içinden ve kalem biterken satırlara, kelam beni bitirdi tutsaklığında. Bileklerimden kavrayan aşk ayrılığı kelepçe yaptı. Ey kalbi hükmü altında tutan sevgili; sensizlikte ve kentsizliğinde sabrı mıhlarken düşlerime, bitip gitmeye yeminliyim. Tuzaklarına zehirli sitem bırakıyorum. Cesaretli bir yalnızlığın dalgıcığım. Aynalarda zar_ü efkan uzletim, didarımdaki zulalara yara oluyor. iki yaşam arası bir kalp kaç kez çarpar, saymadı çocuk düşlerim. Ne ölümü arzulayacak cesaretim var ne yaşamı omuzlayacak yüreğim. Ruhumu avutmaya yeltenecekken, ikrarın sükutu oldu suskunluğum, çocuktum, sustum... Ayrılığın işgal altındaki kemendinde asılı kaldı avuntum... Aşk sustuğu oranda büyür, büyüdüğü oranda susarmış. Bedel oluyorum o vakit suskunluklara, susuyorum bir kez daha sana. Ve susarken annemin küçük kızı olmaktan vazgeçip büyüyorum zamana. Büyüyen kız şimdi direnirken yaşanmamışlıklara ve yenilerek ayrılığa, diline bu son sözü tutsak yapıyordu aynalarda.. SENİNLE BAŞLADI BİTSİN SENİNLE...