İnsan Ola

Mevsimleri şehrayin önüne sermiş, İbretler bahçesinden ne güller dermiş, Bir dünyaki hayatı bir varmış yokmuş, Hakikat insan ola var-ı yokta görenler. Yıldızlardan taç yapılmış arzu semaya, Masmavi bir gelinlikle gider mevlaya, Hele bir temaşa dur arş-ı alaya, Ne bahtiyar insan ola yerde arşı görenler. Kelebeğin kanadında isimler nakış nakış, Kalplerin gözlerinden farklıdır her bir bakış, Sonsuz nur ırmağından onadır her bir akış, Ezele aşık ola sonsuz nuru görenler. Ufuklar kıpkızıl şafak sökmekte, Rahmet deryası bugün yaşlar dökmekte, Garipler hala garip, ağlayanı gülmekte, Tahtında sultan ola garipleri görenler. Semalarda yankılansın tövbenin sesi, Gözlerinde damlacıkla kısık boğuk nefesi, Ötelere yelken açmış gemisi seccadesi, Ne kutlu kaptan ola o limanı görenler. Etrafında her zerre ki anlatır seni, O muhteşem tahtından dur etme beni, Allah pes baki heves hala yep yeni, Ne mübarek göz ola cemalini görenler.