Sensizliğin Ertesi

üşüyorum... üşümem sensizlik mevsiminde umarsız kalmamdan sıtmaya tutulmuş can suretiyim ve rüzgara kapılmış bir yaprak misali dönüp savruluyorum kendi ıssızlığımda gittiğinde güzdü ben baharı özlüyorum birde seni birde nefesime değen sıcak nefesini dokunuşlarındaki titreyişlerimi bakışındaki tılsımı hasretin sarmış dört yanımı vakitli vakitsiz seni söyler dururken yokluğunda ben sana susuyorum susuyorum... biliyorum çünki seda vermez sesin sesime çığlığımı sessizliğime gömüyorum sessiz sessiz çığlıklar atıyorum ardından yokluğunu yokluğuma katıyorum yok oluyorum kurumuş bir yaprak misali dalımda vakitli vakitsiz esen bir kasım akşamının şimal rüzgarlarında yokluğunda ben titriyorum titriyorum... usul usul kanıma karışıyor yokluğunun verdiği acı her hücremi mesken tutmakta şimdi özlemin dirhem dirhem tükeniyorum bakışların gelip saplanıyor gözlerime vakitli vakitsiz sel oluyor sevdam gözlerimde yokluğunda ben hep ağlıyorum ağlıyorum…. Yanaklarımdan akıyor sevdan Ben silmeye kıyamıyorum verip bütün senli düşlerimi geçmişe sensiz yarınlarıma bakıp vakitli vakitsiz toprağa dönüyorum yokluğunda ben Ö L Ü Y O R U M… G Ö R Ü Y O R M U S U N.... D U Y O Y O R M U SUN.... B İ L İ Y O R M U S U N... yoksa sende herkes gibi G Ü L Ü Y O R M U S U N.....