Vurdun Yâr!

Ne omuzunda silah, ne de mermin vardı ya Bir amansız anımda savunmasız vurdun yâr Ateşleyen tetiği kirpiklerin kurdu ya; Bir şey olmamış gibi, öyle bakıp durdun yâr. Sarsıldıkça dumanım tüter oldu serimden Gözlerime bakarak, manasını sordun yâr Dışıma vuruyordu ısı zayıf derimden; Dağ içinde lâv gibi gizli yanan hardın yâr. Varlığıma ispattı gönlüme kor doluşun Esasında aşılmaz dağlar gibi zordun yâr Aşkımın gıdasıydı uzaklarda oluşun; Sana düşkünlüğümü bilmem neye yordun yâr? Küçücük kıvılcımdan, çok geçmeden nâr oldun Ve nihayet müzmin bir maraz gibi sardın yâr Çayda şeker, sütte yağ, bende ise yâr oldun; Kim baksa göremezdi, yok içinde vardın yâr.