شمارهٔ ۲۸

دلتنگم و پرواز گلستان هوسم نیست گلزار به آسایش کنج قفسم نیست می گریم و چون شمع امیدی ز کسم نیست می نالم ومانند جرس دادرسم نیست در هجر تو بایست که یک عمر بنالم افسوس که از ضعف بجز یک نفسم نیست گرم است ز بس صحبت دستم بگریبان مخمورم و بر ساغر می دسترسم نیست بر هم زدم از ذوق اسیری پروبالی ورنه سر پرواز ز کنج قفسم نیست چیند همه کس دامن گل زین چمن و من چون غنچه بجز چیدن دامان هوسم نیست از قطره شبنم ز گلستان چه درآید از بهر تماشای تو این دیده بسم نیست دلبسکه طبیب از غم عشقش شده روشن بر خاطر آیینه غبار از نفسم نیست