طبیب اصفهانی

بیا ساقی دلم آشفته تست درین میخانه گفته گفته تست بده جامی که بس حالم خرابست دل اندوهناکم در عذابست…

به غیر از وصل نبود چاره ای هجر عزیزان را که چشم از توتیا روشن نگردد پیر کنعان را

این دیده به راه انتظاریست مرا وین گوش به گفتگوی یاریست مرا دیگر سوی که بینم و از که شنوم این هر دو چو از برای کاریست مرا

منزل بسی دور و بپا ما را شکسته خارها واماندگان را مهلتی ای کاروان سالارها آگه زرنج بادیه باشند واپس ماندگان محمل نشینان را چه غم باشد ز زخم خارها…

به این ذوق گرفتاری که من دارم زهی حسرت که صیاد از کمین رفت و نیفتادیم در دامش

هرجا که سگیست آستانی دارد هر جا مرغیست آشیانی دارد جز درگه تو طبیب خو کرده به غم کافر بادا اگر گمانی دارد

گر فلک سازد جدا  زان گوهر یکتا مرا چون صدف گردد کف افسوس سرتاپا مرا ترسم آن آتش که از عشق تو سوزد بر سرم رفته رفته افکند مانند شمع از پا مرا

چو نیست دسترسم آنکه بوسم آن پا را به هرکجا که نهی پای بوسم آنجا را تن هزار شهیدت فتاده بر سر کویت به احتیاط نه ای دوست بر زمین پا را…

زد مرا زخمی و از پیش نظر بگذشت حیف نازده بر سینه ام زخم دگر بگذشت حیف کشتی ما را که عمری بود جویای نهنگ بر کنار افکند موج و از خطر بگذشت حیف…

نگشاید دلم از وصل به هجران نزدیک چه فروغی دهدم شمع به پایان نزدیک مکن از گریه مرا منع که واپس نرود اشگ گرمی که رسیدست به مژگان نزدیک…

سوی تو عجب نیست اگر میکشدم دل من مفلس و تو گنجی و من غرقه تو ساحل در محفل خاصت اگرم بار نبخشی کافیست مرا رخصت نظاره محفل…

چه خواهد شد اگر سلطان دهد گوشی به فرمانم که عمری شد که من بر درگهش از داد خواهانم ملک آسوده در خلوت چه می داند چه می آید زاستغنای دربان و تغافل های خاصانم…

در دل اگر باشدم غیر وصال توکام هجر تو بر من حلال وصل تو بر من حرام مرغ دلم اوفتاد از غم عشقت به بند آب نداند چه و داند نداند کدام…

مپسند از درت ای دوست غمین برخیزم نه چنان آمده بودم که چنین برخیزم ای خوش آن لحظه که در بزم نشست تو و من پی خدمت چو غلامان ز کمین برخیزم…

از سر زلف نگاری دو سه تاری دارم یادگاری ز سر زلف نگاری دارم چه دهم دل بکسی تا غم یاری دارم کاین دل خون شده را از پی کاری دارم…