شمارهٔ ۴۶

از تو چون هر نفسم بر فلک افغان نرسد که به دادم نرسی تا به لبم جان نرسد هر چه در عرصه هستی است به پایان برسد جز شب تیره هجران که به پایان نرسد نیست یک شب که مرا اشک جهان پیما نیست نیست یک شب که مرا ناله به کیوان نرسد ای که در طرف چمن گل به گریبان داری از گلت کاش زیانی به گریبان نرسد هوس بوسه ای از چشمه نوشی دارم که به جان بخشی آن چشمه حیوان نرسد من که باک از خطرم نیست از آن می ترسم که به ساحل رسدم کشتی و طوفان نرسد هر که غلتید ازین غمزه به خون می داند که خدنگی به جگر کاوی مژگان نرسد رسد این تازه غزل کاش به مشتاق طبیب وای بر آن سخنی کو به سخندان نرسد