Bu Gönül

Sitem ateşinde hüzün pişirir Sohbet sofrasında doymaz ki gönül Aşk meyini can tasından taşırır Bir kez esridi mi aymaz ki gönül Şehla gözlerine kanıp nergisin Ardına düşer bir müşkül hevesin Meftunudur sitem yüklü bir sesin Başka çağrıları duymaz ki gönül Yitirir yarını ararken dünü Üleştirir düşlerine hüznünü Baharsız mevsimi, sohbetsiz günü Reddeder, ömürden saymaz ki gönül Ekmek banar tahammülün tuzuna Yüz sürer aşk rüzgarının tozuna Kafa tutar zemherinin buzuna Kardelendir asla buymaz ki gönül Diyorsun ki tedbirli ol aldanma Baharın daveti yalandır, kanma Sevme, efkarlanma, özleme, yanma Lakin bu perhize uymaz ki gönül