İtiraf

karanlık bir sarnıca düşen yıldızlar gibi, ıslanmış bakışların. ve bomboş aynaların buğulu camlarına, yaslanmış bakışların. gene de ben sana kırgınsın demedim, diyemedim… kendi kırgınlığıma sardım sükutumu, sana söyleyemedim… mekansız yakalanmıştık aşka, sevgimize şahit yoktu ellerimizden başka… zamanın çarmıhına gerilmişti yüreklerimiz… gene de ben sana gerginsin demedim, diyemedim… kendi gerginliğimde sakladım yalnızlığı, sana söyleyemedim… ıssız yaylaların dumanı gibi, korkunun gölgesi vardı yüzünde, saçların dağınıktı, sahipsiz bir bahçenin, vaktinden evvel dökülmüş yapraklarına benzerdi, örgüsünden çözülmüş kararsız zülüflerin… gene de ben sana yorgunsun demedim, diyemedim… kendi yorgunluğuma sardım geceyi, sana söyleyemedim… yaban gölgelerin soluğu gibi insafsız, ve hoyrattı rüzgar, gün ötesi dağlardan ödünçtü çiçeklerimiz… bir umman kaynıyordu yüreklerimizde, kumsalı çalıntı, dalgaları eğreti… gene de ben sana vurgunsun demedim, diyemedim… kendi vurgunluğumdu soluksuzluğum, sana söyleyemedim… ağustos yüzlü güneşlerin buz kestiği gecelerde, yanık sesli hüzünlerin gölgesiydi bakışın. yüzün eğreti bir bahar taşıyordu gamzelerinde… gene de ben sana sürgünsün demedim, diyemedim… kendi sürgünlüğümdü yüreğimi mekansız bırakan, sana söyleyemedim… bulutlar, hüzünlü damlalar biriktirmişti kirpiklerinde ve gün ötesi dağlarda çiçekler ağlamıştı… ellerimiz ödünçtü, ve bir buruk övünçtü yüzümüzdeki, iklimsiz kırağılar dökülüyordu gözlerimizden… gene de ben sana dargınsın demedim, diyemedim, kendi dargınlığımdı sesimi sakladığım, sana söyleyemedim