Rengim Leylak

Bir yürek vardı yirmi yaşlarında Delidolu... Pır pır uçtu uçacak kuşun kanadında Sığamadı ne göğe ne yere Aşk... Dur dediler nereye Zincirler vuruldu küçücük kalplere Suskun... Geleni gideni seyretti sessizce Şaşkın... Ölçüler alındı beyaz duvaklı kefene Mecbur... İdam cezası verildi yargılanmadı bile Şahitler imzalarken emri Bitkin... Unuttu senelerce yürek yürekliğini İdam gününü beklerken Sadece attı kendi kendine Yaralı... Bir gün ufacık kaçış yolu buldu yüreğinde Şiirlerinizi okurken kapıldı sıcak gülüşlere Bir kelimeyle aşkı tatdı gizlice Bazen umutsuz aşklarda boğuldu kendince Bazen boyadı bulutları yeşile Yeryüzünü maviye Ama yüreği hep leylak renginde Ablamın sıcak eli hala bende Küçük umutlar büyüdü yüreklerde Demir parmaklıkların ağır sesi Bıçak gibi kesti gözler ezildi Umutlar titredi Leylak kokusu genizlerde Hani rengi nerde Gardiyan sertçe kükredi Haydi herkes yerine Ziyaret saati bitti......