Odam

Bir eylül akşamı yanlızlığı taşıyor, odam Duvarları, sigara dumanından siyah bir elbise giyinmiş Avizesinde hiç parlayamamışlığın burukluğu Radyosunda, hiç bitmeyen bir ayrılık şarkısı En karanlık gecesini yaşıyor yine odam Unuttu biliyorum, güneşin doğuş ve batış saatini Yatağım, hiç açılmamışlığın düşmanlığında Perdelerim, unutulmuşluğun tozlarını atıyor omuzlarıma Ve bu odada ben! Ben, en çok kalemim ve kağıdımı sevindiriyorum Onlardan başka dostum kalmamış odamda Onlarda yoruldu, bu bir odada kendini anlatamayan adamda Ey zaman! Yoruldum, bittim,tükendim Bedenim bitkin, saçım, karları kıskandıracak beyazlıkta Ya çare bul açtığın bunca amansız yaraya Yada bırak beni, bir zamanlar dost olduğum odamda