Hazanlara Düşürdün Beni

işte şimdi düştüm hazanlara üçtü saçımdaki ak kalmadı kara.. acı esti poyraz, bora koparıp aşk yaprağımı götürdü uzaklara... hiç görmemiştim nasıl boyanırdı dağlar kızıla habercisi olmalıydı kopacak fırtınanın yağacak yağmurun kaçacak kuşların başka diyarlara... ah kuşlar! .. gelin, görün! .. yüreğim elek elek yüreğim delik delik yüreğim elif elif.. bozulmuş yuvalarınız kalmamış konacak dalınız benden hesap mı sorarsınız neden soğuk estiğini rüzgarın bir türlü anlamazsınız! ? .. hep gidişlere takılır bakışlarım kaç tren kalktıysa, kaç gardan benim olmalıydı ıslanan mendil, apak... benim olmalıydı ayrılığa sallanan eller yıkılmaya hazır yürüyen ayak... benim olmalıydı ölüme çalınan ıslık suların ve gecenin derinliğine çekilen hayat! .. zor gelir yaşamak zor gelir ayrılık ağusunu yudumlamak zor gelir can taşımak okuyan okur ya zor gelir duran şeylere mektup yazmak! .. ne giden trenler, kuşlar ne düşen yaprak ne de esen rüzgarlar üzmedi beni senin gidişin kadar! ... dön geri dudağımdaki ıslığı sustur ölümü erteye at...