İlel'ebed

İlel 'ebed... Bu tahayyül verirdi neş'e bana; İlel'ebed onu sevmek, ilel'ebed, millim Fakat hayatfeza Bir ibtila ile sevmekti en güzel emelim. Tasavvur-i ebediyyet hayat ü sevdada, Bu bir hayal idi, lakin hayal-i dilberdi; Evet, bu rü'yada Cinanı görmeğe benzerdi, rühperverdi! Yazık! şu neş'emi tesmim ederdi hiss-i firak, Düşerdi ruhuma her ayrılışta bir ahker; Evet, bu his, bu merak Verirdi aşkıma bir hadşe-i melalaver. Güler görür de o çeşm-i siyahı ağlardım, Cihanda bir bu iken rühumun temennası; Evet, ben anlardım: O tatlı giryelerin ayrılıktı manası. Geçip tehaşi-i firkatle hep leyal-i visal Sabah olurdu sükfin bulmadan tahassürler; Evet, geçerdi leyal, Büyürdü beslenip ümmid ile teessürler. İlel' ebed... iki ruh-i muaşıkın bu ümid, Bu va'd-ı muğfil-i sevda penah-ı kalbiydi; Fakat ne fikr-i ba'id: Hayat-ı zail içinde muhabbet-i ebedi! ÖLÜNCEYEDEK Ölünceye... Bu tahayyül verirdi neşe bana; Ölünceye onu sevmek, ölünceye, üzücü Fakat hayat veren Bir iptila ile sevmekti en güzel emelim. Hayatta, sevgide sonsuzluğun düşüntüsü; bu Bu bir kuruntu, fakat pek güzel kuruntuydu; Evet, bu düşlerde Tutun ki cenneti görmekti, ruhu beslerdi. Yazık! sevinci zehirferdi ayrılık duyusu, Düşerdi ruhuma bir kor her ayrılık vakti; Evet, bu his, bu merak Verirdi aşkıma bir keskin ağrı, gam getiren. Güler görüp o siyah gözleri ben ağlardım, Cihanda salt bu iken ruhumun tek istediği; Evet, ben anlardım: O tatlı gözyaşının ayrılıktı anlamı hep. Geçerdi gitmesinin korkusuyla hep geceler, Sabah olurdu durulmaksızın bu özlemler; Evet, geçer geceler, Büyürdü ağrımalar beslenip umutlarla. Ölünceye... İki sevdalı ruh için bu umut, Bu aldatan sözü aşkın ki kalbe sığ'naktı; Fakat ne boş düşünüş: Ölümlü bir yaşamın ortasında ölmeyen aşk! Sadeleştiren: Ahmet Muhip Dıranas