شمارهٔ ۱۲۲
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
یک دوست در ایران نماند از بهر این غربت زده
اکنون ز هندستان رود اشکم به ایران بی سبب
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş