شمارهٔ ۱۴۷
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
هر دل که ازان نگار خالی ست
باغی ست که از بهار خالی ست
از کودک اشک می شود پر
هرجا ز توام کنار خالی ست
با اینهمه ریشه کاری سعی
دستم چو کف چنار خالی ست
چون شیشه ساعتم سبکروح
روزی که دل از غبار خالی ست
طغرا شده گلشن از بتان پر
افسوس که جای یار خالی ست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş