شمارهٔ ۲۲۹
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
چون به آب رود چشمم سبز گردد گلبنی
خنده گلها هم آواز صدای گریه است
دهر شد ماتم سرای فوت مطلبهای دل
چون کنم در گریه ضبط خود که جای گریه است
همچو مینایی که می افتد نگون در بزم شوق
سرزمین خنده ام در زیر پای گریه است
بس که ما را کلک قسمت کرده رنگ آمیز درد
صورت دیوار ما در هایهای گریه است
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş