شمارهٔ ۲۷۶
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
نگاهم بر رخش خار به گل پیوسته را ماند
دلم با زلف او تار به سنبل بسته را ماند
ازو رنگی ندارم گر به او صد بار می پیچم
تنم در پیچش او رشته گلدسته را ماند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş