شمارهٔ ۲۷۷
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
از خرامش سبزه گلبرگ نهال اندام شد
وز نگاهش لاله همچشم گل بادام شد
آن بت رم کرده را از بس که گفتم رام شو
چون برهمن عاقبت ورد زبانم رام شد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş