شمارهٔ ۲۹۷
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
صد جامه پوشد از شرم سرو خجسته قامت
جایی که آن سهی قد از پیرهن برآید
میدان شناس داغم مردآزمای شورش
از عهده دل من کی سوختن برآید
نیش وطن دلم را نوش است در غریبی
گل قدر خار داند چون از چمن برآید
زین گونه ام که غربت دامن گرفته ترسم
کز آتش فراقم دود از وطن برآید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş