شمارهٔ ۲۹۷

به گلشن بود در پرواز مرغ بند برپایی سر بندش به دست صید بند بی مدارایی بهر گلبن که افتادی گذار او به صد حسرت برآوردی ز جان خسته آه جسم فرسایی رسانید این سخن کز دل اسیران را گشاید خون به گوش او ز هر شاخی چو طوطی مرغ گویایی که پرواز گلستانت مبارک ای که عمری شد مقید گشته از مرغان گلشن کرده تنهایی به گوش از طایران گلشنش چون این صفیر آمد کشید از سینه مجروح آه حسرت افزایی که مرغی را که پروازش به دست دیگران باشد چه ذوق از رفت گلزاری ست یا دامان صحرایی منم مشتاق آن مرغ و کمندم رشته زلفی نمی خواهد دلم سیری نمی جوید تماشایی