شمارهٔ ۳۰۰
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
چو خیزد گردباد از خاک ما در دشت محرومی
به رنگ ابر نیسان گریه اش در آستین باشد
مگو طغرا چه سان باشم چنین کاول چنان بودم
که اوضاع جهان گاهی چنان گاهی چنین باشد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş