شمارهٔ ۳۷۲
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
به امیدی که چو طفل نگهم بازآیی
تا دم صبح در خانه چشمم وا بود
طرفه راهی ست ره مرگ که با اینهمه خوف
هرکه دیدیم درو بی خبر و تنها بود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş