شمارهٔ ۴۳۴

پاکرو در خاک هندستان همین آب است و بس سبحه گردانی که دارد چرخ دولاب است و بس دل بکن از خود که در بزم جگرخواران هند ناخنی کز خون نگردد سرخ مضراب است و بس هرکه آمد از هجوم تیره روزی برنگشت زین شبستان آنکه برگردیده مهتاب است و بس هیچ کس در بزم این تردامنان خونگرم نیست گرمخونی گر به چنگ آید می ناب است و بس طالع شهر زنان دارد نگارستان هند هست هرچیزش فراوان مرد کمیاب است و بس گشت رطب و یابسش در چشم طغرا بی مزه در نظر چیزی که شیرین آیدش خواب است و بس عالم خاکی چه هندستان چه ایران پرغم است عالمی که غم نداردعالم آب است و بس