شمارهٔ ۴۵۲
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
نگیرم چون سر زلف سیاهش
که خود پرورده ام از دود آهش
محبت داد ما را سرزمینی
که آب دیده می خواهد گیاهش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş