شمارهٔ ۵۶۴
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
هرگز نمی گیرد کسی جز درد بازوی مرا
در کنج تنهایی زغم چون دست بر رو می زنم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş