شمارهٔ ۵۶۳
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلند
نگذارند که در میکده تنها باشم
من و ابر مژه کز بارش نیسانی او
هر کجا پای نهم بر لب دریا باشم
همچو کهسار به زورم نتوان بود به شهر
موسم لاله چو در دامن صحرا باشم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş