شمارهٔ ۶۶۷
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
ای گشوده چشمت از هر سو در میخانه ای
وز شراب غمزه ات پر گشته هر پیمانه ای
گر خرابی ره نیابد در غم آباد جهان
از کجا آید به کف دیوانه را ویرانه ای
نیست در زلف سیاهش گرم جولان شانه ای
خویش را بر دود شمعی می زند پروانه ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş