شمارهٔ ۷۴۶
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
به برگ عیش رسم گر چو نوبهار آیی
میان باغ شوم چون تو در کنار آیی
تو آن گلی که بهار از رخ تو می بارد
چرا نهال نگردد چو پیش خار آیی
کند سفیدی چشمم نیابت دم صبح
شبی که سوی من از راه انتظار آیی
هزار خاک نشین آه می کشد ز پی ات
نمی شود که به این کوچه بی غبار آیی
دلا ز رشته زلفش اگر بداری دست
عجب که یک سر سوزن مرا به کار آیی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş