Hiçlik Ormanı

hiçlik ormanında kahpe bir aşk bataklıgında çırpınıyorum,bulamıorum kendimi batıyorum yalnızlıga kurtarmaya çalısıyorum kendimi fakat nafile kurtaramıyorum kendimi cazibeli agaçlar arasından kurtarın beni diye cıglıklar atıyorum umarsız yalnızlıgımdaki hiçlik ormanında aşk bataklıgına saplandım yeşil mi yeşil mucizevi bir bitki görüyorum sonra yalnızlıklardaki ormanda sen kimsin diye soruyorum ona derdinin çaresiyim diyor bana usulca dertlerindden kurtaracagım seni diyor bana şurdaki koyu salkım görüyor musun evet görüyorum diyorum ona kopar onu ve unut dertlerini diyor bana ben ise hiç şüphesis koparıyorum onu kaplıyorum yeşil bitki ile yakıyorum bir kıvılcımlık hayallerim ile alıyorum bir duman içinden cigerlerimin alıyorum bir içtenlikle bünyeme hiçbirşey gelmiyor aklıma kaybedercesine üflüyorum hiçliğim ile unutmak istiyorum bedenimi ruhumu yaratıcım kim bilmeden,umursamadan kendimi düşünüyorum sadece ben ki kadere boyun egmiş bir zavallı ben ki yeşilin büyüsüne kapılmış derbeder ben ki sehirler arası yolculuklar yaşamış bir kaptan ben ki denizler arası bir seyyah denize kıyısı olmayanların dermanı dermana ihticacı kalmayanları fermanı dalıyorum uykulara ve onu hatırlıyorum hülyalarımda dalıyorum dehlizlere gezniyorum bucaksız cenderelerde ve seni düşünmekten alamıyorum kendimi dünya adındaki kahpe dünyalarda bekliyorum,ama bilemiyorum bekliyorum,ama umamıyorum