Kimlik

Ben hep bir çocuğum.. Nice kanamış nice kanatılmış nice karanlık vurgun mavilerden yoksun olsamda Yirmi birinden bir gün almış her mevsimde bahar sevinçleriyle Saçlar aklandığına bakmayın vurdu bu sevda kaşlarada Bal rengi sıcaklığımış gözlerimin "kahvekaraları" Derim ki; onlar hep dağların dorukları,uykusuzluğumda kentlerin sessiz uykuları Onlar yılların; ellerde,yüzde yaşam çizgileri kaçınılmaz değişimde.. Hiç büyümedim büyümeye niyetimde yok Hiç acı duymadım sevmem acı biberi, tatlısı olsun Hiç çekmedim neden çekeyim ki ben bir deliyim Ve bir işkence sahnesi yaşanan tarihin iz düşümünde kıyım kıyım et iğdiş edilirken/ insan yok Haydari kampı romanını oku yada okuma Filistin askısını yaşayanlar, kollar nasıl ardına dönerde, kalmaz güç düşer Etine değerken elektrik bas bas bağırmalar Baş savrulur beden atar kendini gerilimle Tabanlar yarılır falaka tuz basımı acılarıyla Meydan dayağı cabası sımsıcak olur beden Buz gibi tazyikli su sıkılır kışın ortasında Başlarsın tirtir titremeye otuziki diş keman çalar Ben yaptımcı amirim- polisim -komutan teslimiyet Bütün faili meşhulleri yıkın bana kalmasın açıklar ortada.. Sürer gider böylece işkence "beyaz hapishanede" kan pıhtısı insanlığın yüz karası.. Sanki ince oya "Dayak cennetten çıkma" "Osmanlı işi "ailede başlar Ya okulda yurtlarda çekilen kulağa ne demeli Birde tırnak batırması yok mu, hele kış/la/da Olursun şamar oğlanı,alık ederler büyümeden adamı Bu çelik böyle sertleşecek kaç sudan daha geçecek.. Dokumayın çocuk yüreğime Kirletmeyin yaralamayın yeter be/diyemem,söyleyemem ki Vururum başımı, başkaldıran dizelere.. Kimsesizlik nedir ki varlık içinde yoklukta İkibuçuk yaşında anasız babasız kalmadım Hiç açta kalmadım açlık grevi nedir ki bilmedim; açlığın grevide mi olurmuş sakın demeyin.. Dayatılırken,soyun! düşüncelerinden kim/liğin/den.. Kalmışsa tek direncin dört duvar arasında Açlıkla ölüme meydan okumaksa onurun dik tutmak adına Yatırırsın o güzelim bedenini ölümüne açlığa.. Nasıl birşeydir bilirmisiniz hey siz yaşamayanlar An be an bir bedenin eriyişini çöküsünü sararmasını bilirmisiniz.. Gözlerin göçmesi renklerin silinip kayboluşu yüzlerin kireç gibi oluşu Sarsak sancılı içinin çekilmesi denizlerin ceziri Ölü -irin kokan nefesleri bilirmisiniz…hücre hücre ölmeyi..karton insanlar püf de yıkılacak.. Yaprak dalından ayrılması bile kolay değildir… Gece çökende it gibi titrerken buz gibi odada ne osuruğun ne yorgan ısıtmaz Büzülmüş iki kat bir halde midenin davul sesleriyle uyumak varken Güneşsiz gök kubbe altında Köprü altı -sokak çocuklarından biri olmadım Hiç sokakta yatmadım kediler, itler gibi Beyazıt yada her hangi bir meydanın geçit altında, Semt pazar tahtaları üzerinde, yazın park otel hep çekilir ah birde kışlar olmasa İstiklal caddesinde Atlas pastahanesinin mazgalından çıkan buharında.. Geçenler görmez ki benim gözlerimde bakar kördü.. Sevgisiz hiç büyümedim varlık içinde yokluk çekerken Anne baba yüzünü hep gördüm birer resim karesi ayna görüntüsü Nefreti duydum bunca açmazın içinde Tüm bunları yaşadıkça-yaşatıldıkça İnsanın insana kul köle olup sömürüldükçe.. Aşk nedir ki kahır zindanda bir deli olana ne derki, işte böyle yazdırır durur.. İnsanı gördüm yaşamı bir ekmek kabuğunun içine sokulmuşluğunda.. İhaneti gördüm yarı yolda bırakılırken emanet sevgilerde.. Çapsızlığın içinde çapını ararken yitirilmeyen kimliğimle Kaybolmuş yitik bir denizdir geçen zaman Hiçlik denizinde binlerce içi boş birer damla.. Her bir insan bir orman Kaçar kendine yalnızlıklarında Kaçarken kanatır kendini hele birde yapıcılığı unutursa.. Sevgili Yılmaz Güney duruşunu, bakışını, "İkiside Cesurdu" filminin ölüm sahnesinde hareketleri hiç unutamam Zamansız bir mevsim kaçağıdır bizde kahramanlar hep ölür/öldürülür.. Sevgiyi duydum tüm renklerde tüm dillerde İnsan kaçtıkça çoklarda azalmalarında Öncesiz ve sonrasız uçsuz bucaksız vede sonsuz evrende Almasını ister bil ister bilme verdim peşinen.. Arsız sevgi..al sana mavi.İsyanım ateşim olur dağlarca yankılanır iner kentlere… Yansın bedenim savrulsun küllerim isterse belli olmasın öldüğüm yer bile..