شمارهٔ ۷۴ - آوازهٔ حسن

فلک بر اهل دل بیداد بی اندازه کردی تو چرا هر کهنه داغی بود از نو تازه کردی تو غمی ز اندازه بیرون بر دلم وارد شد از ظلمت ز بس بر آل طاها ظلم بی اندازه کردی تو زهم اوراق کردی دفتر آل پیمبر را کتاب آل سفیان را ز نو شیرازه کردی تو سر سبط نبی را از قفا از تن جدا کردی به کوفه بردی و آویزه دروازه کردی تو شهنشاهی که از آوازه حسنش جهان پر بود ز قتلش جمله عالم را پر از آوازه کردی تو اسیر و خون جگر از کربلا تا شام زینب را پریشان موسوا را شتر جمازه کردی تو به رخسار زنان و دختران آل بوسفیان ز خون نوخطان آل عصمت غازه کردی تو جفاهایی که با آل نبی کردی تو در عالم دمادم داغ اهل عالمی را تازه کردی تو