شمارهٔ ۹۷ - نظم جگر سوز

تا سایه تو بود پدر جان به سر من روشن شب تاریک بدی در نظرم من دامان تو آرامگهم بود شب و روز تو رفتی و از هجر تو خون شد جگر من اکنون به رخم شمر زند سیلی بیداد رحمی نکند بر من و بر چشم تر من من مرغ خوش الحان گلستان تو بودم گردون زچه بشکست ز کین بال و پر من من طفلم و اندوه فراق تو گران است از بار غم هجرتو خم شد کمر من ای کاش برون نامده بودم ز مدینه یا کاش به کوفه نفتادی گذر من تا کرب و بلا همسفرم بودی و اکنون تا شام بود شمر و سنان همسفر من دشمن بردم از سر کویت به اسیری آیا که رساند به تو روزی خبر من در سینه دلم خون شده از هجر دمادم خونابه روان است ز راه بصر من من رفتم و ترسم که ز هجر تو بمیرم آگه شوی آندم که نباشد اثر من ترکی رگ خون از بصر خلق گشاید این نظم جگرسوز تر از نیشتر من