شمارهٔ ۲۳ - روز عاشورا

کربلا شد خزان گلستانش که شکفت ارغوان ز دامانش فلک از دست تو مرا در دل هست دردی که نیست درمانش در دلم درد بی دوایی هست که نه پیداست حد و پایانش بر زبانم نمی شود جاری غیر ذکر حسین و یارانش یادم آمد که روز عاشورا گرمی آفتاب سوزانش مرغ اگر پر زدی درآن صحرا می نمود آفتاب بریانش سرور دین ز صدر زین افتاد خاک بگرفت سر به دامانش آه از آن دم که اوفتاد به خاک بدن چاک چاک عریانش زخم برتن ز اختر افزون داشت بسکه کردند تیربارانش شمر ببرید از قفا سراو در میان دو نهر عطشانش برد خولی سرش به خانه خویش کرد اندر تنور پنهانش سر او در تنور و در صحرا جسم مجروح بهتر از جانش زین مصیبت فغان به بزم یزید پیش چشم زنان و طفلانش سر سلطان دین به طشت و یزید چوب می زد به لعل مرجانش بوسه گاه رسول را آزرد آن ستمگر ز چوب خزرانش روز وشب ترکی از برای حسین خون دل می چکد ز مژگانش