شمارهٔ ۴۹ - یاقوت لب

تا مه روی تو از پرده عیان می گردد ماه از شرم تو در ابر نهان می گردد به مشام از نفس باد رسد بوی عبیر به سر زلف تو چون باد وزان می گردد هست یاقوت لبت قوت روان و دل من روز و شب در پی آن قوت روان می گردد زنگی زلف تو بگشوده هنر سوی کمند دل من کرده اسیر و پی جان می گردد ترک چشم تو اگر راهزنی کارش نیست پس سبب چیست که با تیر و کمان می گردد خال در گوشه ابروت شده گوشه نشین حالیا در پی جایی به از آن می گردد سختم آید عجب از لعل لب چون شکرت که چنین شهد نصیب مگسان می گردد من به فکر تو و تو مانده به فکر دگران چرخ پیوسته به کام دگران می گردد از خیال رخ چون شمع تو هرشب تا صبح اشک گرمم به رخ زرد روان می گردد پیر شد ترکی از آن روز که رفتی ز برش گر بیایی به برش باز جوان می گردد