Yol 3

geçmişten kalan bir gün gibi üzerime çöker gece camdan bir sarmaşık gibi kolları kalbime batan buzdan bir şehrin kapısında karşılayan oyuncak askerleriyle yüreğindeki fer sönmüş ince bir yenilgiyle gece yorgun şehir karanlığın içine çekip dururken aynı acıları kanatır sisler yükselir anahtarını gömmüş bir kalbin halkasında başladığını bilemezsin yürüdükçe kanayan ayaklar hep senin ki bir yolun uçuruma bakan tarafında duruyorum gecenin beni kaybetmesini dileyerek okyanusun beni boğuşunu izliyorum sessizce hayalimdeyse artık ölmüş bir kara dut ağacı var kaçışır irili ufaklı ayak sesleri yerde kan izleri kaç kere dönmüştür şimdiye kadar zaman elimde bir boşluk oysa herkes kendi evinde ölür buzdan bir şehirde