Muamma

bedenim ve ruhum bir ayrılık trenine hapsolmuş tren hızla kayıyorken aslında o an benim için zaman durmuş yüreğime ona el salladığım anın çaresiz dakikarı fena vurmuş ve sancısı derin bir acıya büründüğüme tek şahit benliğim olmuş oysa gene de biliyorum ki yılmamak lazım aramıza giren bu mesafelere aldanıp da çünkü gelecek şimdi avuçlarımızda can bulmaya çalışan muamma diğer yandan içimden bir seste diyorki zamanını bilemem ama çıkacaksınız gene aydınlıklara ve bende biliyorum yaşatmayı öğreten sen yaşamayı öğrenen benden zaten kavuşacağız elbet bir gün bir yerde biz yeniden