Kimse Bilmiyor Artık

gidelim istiyordunuz (suya bak ter basmış sıcak bir yaz korosu) aşağıya doğru durgun atlar, sonra daha aşağılara uzanan göz alabildiğine geniş otlar ve çiçekler arasında iki bacağını sonsuza dek açan yol kimse bilmiyor artık nereye gittiğini ah bir dal olalım istiyordunuz, meyvasız, kırık bir dalı kim ister yalnızca deli gibi köpüren ırmakta bir o yana bir bu yana savrulan (hayat mı diyordunuz) açılmış bacakların ortasında kararsız kimse bilmiyor artık nereye gittiğini bir attım ben çok zaman önce, kartalların çığlıkları vadileri boğarken ve yarı açılmış sandukasında gecenin bakirelerin gözyaşlarıyla parçalanmış gerdanlık ne çok yaraşırdı size, uzun gölgeniz ve savrulan saçlarınızın içinden geçerken karanlık gökyüzünü iki yarım küreye biçen kılıcınızla takım yıldızların arasında ilerleyen bir attım ben, ikiz güneşlerin parladığı yerlerde yalnız patikasında samanyolunun ama... kimse bilmiyor artık nereye gittiğini düşman rüzgarın önündeki karanlık hangi ağaca çarpacak, bilir misiniz eski bir kalp sızısı gibi aranıyor, aranıyor, aranıyor her yolun başında bir bakire onu bekliyor ama... kimse bilmiyor artık nereye gittiğini bir tek o biliyor birbirini yansıtan aynalar panayırında bütün yolların gittiği tek bir yer vardır ama... kimse bilmek istemiyor artık nereye gittiğini