Soygun Çağı

denizin kazılmış iklimi, rüzgârın âsude çocukluğu gibi yollarda şimdi kimi tek tük insan hayallari kadavrasını yiyen bitki, suyun yeşillik ülkesi mutluluk çayırlarının ötesinde bizi kavuşturan ırmak ah! annemin ıssız sözlerinden beri geldiğim yer bir yalnızlık sarayı, kervanların dokunmadan geçtiği uluyan köpeklerin ve üşüyen ayın altındaki yol kime gittiği belirsiz sevgi paylarının bölüşüldüğü bana ne kaldı? Yaşım kırk üç, soygun çağı denizin avuçlarında kabaran fırtına bulutları onların ardı sıra çıktım ben bu tepelere içinde kartal çığlıklarıyla can çekişen uçurum soyulmuş bir kemikti, bana baktı orada derin yaralarla kanayan bir adam hayaleti sırma çöplerle bezeli bir hayattı geçip gitti bir anne dokunuşu kaldı,yanağımdaki,solgun ürperti